Büyük Velîlerden

Ebû Bekr-i Nessac hazretleri

“rahmetullahi teala aleyh”

Zamanında “bir hoca” vardı ki, kötü olarak tanıyordu bu Allah dostunu

Bir gün kendi kendine;

“Gideyim, şuna zor dînî sualler sorup, imtihan edeyim. Bilemeyip, talebesi yanında mahcup olsun, ezilsin” diye düşündü.

Bu düşünce ile yattı ve uyuyakalıp, kalkamadı sabah namazına.

“Neyse...” deyip çıktı evden. Yolda bazı zor sualler hazırlayıp, kibirle girdi dergâha.

büyük Velî talebesi ile sohbet ediyordu.

O içeri girince, mevzûyu değiştirip; - Kibirden ve gururdan çok sakının ve kendinizi gayrıdan üstün görmeyin! buyurdu.

Talebeden biri;

- Kibir nedir efendim? diye sordu.

Mübarek zat cevabında;

- Kibir, kendisini başkalarından üstün görmektir. Meselâ bâzı kimseler var ki, kendisini âlim sanıp, başkalarını imtihana yeltenirler. Ona zor sualler sorup, mahcup olmasını isterler, buyurdu.

Ve ekledi:

Halbuki başkalarıyla uğraşacaklarına kendileriyle uğraşsalar daha iyi olur.

Hem bu gibiler, sabah namazına bile kalkmaz, kazaya bırakırlar. Hoca, bu kerâmeti görüp anladı hatâsını.

Çok mahcup oldu ve utandı yaptığına.

Huzuruna edeble varıp;

- Affedin hocam, sizi üzdüm,

dedi. Elini öpüp, “talebesi” olmakla şereflendi o gün.